Witamy w PCPR
„Start w samodzielność” PDF Drukuj Email
wtorek, 22 lipca 2014 12:15

Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie w Ełku rozpoczęło trzecią edycję rekrutacji do projektu „Start w samodzielność” współfinansowanego przez Unię Europejską z Europejskiego Funduszu Społecznego.
Celem projektu jest udzielenie wsparcia oraz zaktywizowanie zawodowe osób zagrożonych wykluczeniem społecznym.

Kto może wziąć udział w projekcie?
Osoba bezrobotna zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ełku bądź nieaktywna zawodowa zamieszkująca obszar wiejski powiatu ełckiego w wieku 15-30 lat.
Uczestnicy projektu zostaną objęci następującym wsparciem:

  • Opracowanie Indywidualnych Planów Działania
  • Warsztaty aktywnego poszukiwania pracy
  • Poradnictwo psychologiczne
  • Szkolenia zawodowe
  • „Barman-kelner”
  • Staże zawodowe na stanowisku barman-kelner

Kompletne i podpisane formularze rekrutacyjne można składać w biurze projektu osobiście w terminie do 31.08.2014r.

Projekt „Start w samodzielność” realizowany jest przez Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie w Ełku na terenie powiatu ełckiego w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki Priorytet VII - Promocja integracji społecznej Działanie 7.2 Przeciwdziałanie wykluczeniu i wzmocnienie sektora ekonomii społecznej. Poddziałanie 7.2.1 Aktywizacja zawodowa i społeczna osób zagrożonych wykluczeniem społecznym.

Projekt jest realizowany od 01.07.2013 roku do 30.06.2015 roku.

Biuro Projektu: Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie w Ełku ul. Piłsudskiego 5, tel. 87-621-15-50, www.pcpr.elk.pl

 
„Zrozumiesz siebie – pokonasz problemy” PDF Drukuj Email
piątek, 11 lipca 2014 12:52

Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej w dniu 10 lipca br. rozstrzygnęło konkurs ofert na realizację projektów w ramach Programu Osłonowego „Wspieranie Jednostek Samorządu Terytorialnego w Tworzeniu Systemu Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie”, wśród dofinansowanych projektów znalazł się wniosek PCPR w Ełku.

 

Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie w Ełku otrzymało dotację na projekt - „Zrozumiesz siebie – pokonasz problemy”. Łączny koszt projektu to 125 000 zł, a dofinansowanie z Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej to 95 000 zł.

 

Celem głównym projektu „Zrozumiesz siebie – pokonasz problemy” jest podejmowanie działań mających na celu poprawę sytuacji rodzin zagrożonych zjawiskiem przemocy w rodzinie, zwłaszcza ta pomoc kierowana jest do dzieci – ofiar przemocy domowej, które zostały umieszczone w pieczy zastępczej oraz ich rodziców biologicznych, a także rodziców zastępczych.

 

W ramach projektu przewidziane zostały działania zmierzające do budowania lokalnego systemu przeciwdziałania przemocy w rodzinie. Wsparciem zostaną objęci mieszkańcy powiatu ełckiego – ofiary przemocy i osoby zagrożone przemocą, świadkowie przemocy, wychowankowie umieszczeni w pieczy zastępczej, którzy doświadczyli przemocy, osoby pracujące w podmiotach realizujących zadania na rzecz przeciwdziałania przemocy w rodzinie, osoby nie radzące sobie w sytuacjach konfliktowych, rodzice biologiczni dzieci, które zostały umieszczone w pieczy , opiekunowie, którzy chcą nabyć kompetencje wychowawcze, uczniowie, przedstawiciele władz, sądów i ośrodków pomocy społecznej.

Projekt zakłada:

  1. Utworzenie punktu poradnictwa specjalistycznego w siedzibie PCPR – kompleksową ofertą pomocy psychologicznej, prawnej, socjalnej, specjalistycznej zostaną objęte poszczególne osoby zarówno ofiary przemocy, jak i zagrożone przemocą, a także rodziny zastępcze oraz dzieci, które ze względu na przemoc trafiły do pieczy zastępczej.

  2. Przeprowadzenie kursów, warsztatów, szkoleń i konkursu.

  3. Utworzenie grupy socjoterapeutycznej dla młodzieży, w tym z pieczy zastępczej (rodzin zastępczych i placówek opiekuńczo - wychowawczych.

  4. Zorganizowanie eventu angażującego społeczność lokalną oraz projekcję filmu.

  5. Kolportaż ulotek, broszur dot. zjawiska przemocy oraz poradnika dla rodziców „Karanie bez pasa, nagradzanie z głową”

 

Projekt będzie realizowany w okresie od końca lipca 2014 do 31.12.2014 r.

Informacje o terminach i planowanych działaniach dostępne będą na stronie internetowej Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie www.pcpr.elk.pl

 
Prawdziwe oblicze mobbingu PDF Drukuj Email
środa, 09 lipca 2014 09:38

Mobbing pomimo, iż nie jest regulacją nową, wciąż budzi duże kontrowersje oraz stwarza problemy praktyczne. Wbrew pozorom trudno jest przyporządkować określone zachowania w miejscu pracy do definicji mobbingu. Co więcej pojęcie mobbingu jest niejasne i często trudne do odróżnienia od pojęcia dyskryminacji. Pracodawcy są przyzwyczajeni, iż stresujące sytuacje w pracy zdarzają się każdego dnia. Problem może pojawić się w sytuacji, gdy stresujące sytuacje zaczynają wkraczać na terytorium mobbingu. Jeżeli nie nauczymy się rozróżniać tych subtelnych różnic, istnieje realne niebezpieczeństwo sporu z pracownikiem lub procesu sądowego.

Mobbing określany również w orzecznictwie Sądu Najwyższego mianem deliktu prawa pracy, został wprowadzony do Kodeksu pracy 1 stycznia 2004 roku. Zgodnie z kodeksem pracy definicja mobbingu jest następująca: „Mobbing oznacza działania lub zachowania dotyczące pracownika lub skierowane przeciwko pracownikowi, polegające na uporczywym i długotrwałym nękaniu lub zastraszaniu pracownika, wywołujące u niego zaniżoną ocenę przydatności zawodowej, powodujące lub mające na celu poniżenie lub ośmieszenie pracownika, izolowanie go lub wyeliminowanie z zespołu współpracowników”.

 

Jak widać definicja posługuje się pojęciami o nieostrym zakresie – co jest w mojej ocenie główną przyczyną nieporozumień. Obdzierając definicję mobbingu ze skostniałych pojęć prawnych oraz starając się przedstawić ową definicję w sposób zrozumiały oraz pozwalający na realną diagnozę zachowań pracowników w miejscu pracy dochodzimy do następujących wniosków.

 

W pierwszej kolejności można z całą pewnością stwierdzić, iż mobbing ma związek z zatrudnieniem, cechuje go uporczywość i długotrwałość, oraz jest zachowaniem zawsze w pewnym sensie nagannym, nie mającym usprawiedliwienia w normach moralnych lub zasadach współżycia społecznego. Warto pamiętać, że mobbing musi wywoływać u pracownika będącego jego ofiarą poczucie obniżonej przydatności zawodowej oraz poniżenie oraz ośmieszenie pracownika lub izolowanie go z zespołu współpracowników.

 

Co ciekawe, pomimo iż definicja posługuje się pojęciami długotrwałości oraz uporczywości, konkretyzacji przedmiotowych pojęć próżno szukać w przepisach kodeksu pracy. W doktrynie przyjmuje się, iż działania o charakterze mobbingu powinny trwać co najmniej przez 6 miesięcy. Jednakże istnieje także wiele opinii, iż okres ten może być krótszy. W konsekwencji wniosek z powyższego jest następujący – każdy przypadek mobbingu powinien być rozpatrywany indywidualnie, a aspekt długotrwałości oraz uporczywości powinien być badany w oparciu o okoliczności konkretnej sprawy. Powyższe oznacza, iż w drastycznych przepadkach nie można wykluczyć, iż nawet sporadyczne przypadki zachowań, które mogłyby zostać zakwalifikowane jako mobbing, dają szansę powodzenia w sądzie w sprawie przeciwko pracodawcy.

 

Z definicji mobbingu wynika konieczność wykazania nie tylko bezprawności działania, ale także jego celu (poniżenie, ośmieszenie, izolowanie pracownika) i ewentualnych skutków (rozstrój zdrowia). Co ciekawe, zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego (I PK 203/09), za mobbing mogą być uznane także nieumyślne działania lub zachowania dotyczące lub skierowane przeciwko pracownikowi, a w szczególności takie, które wywołały rozstrój zdrowia u pracownika.

 

W mojej ocenie jako przykładowe zachowania mobbingowe można wskazać:

  • systematyczne groźby pracodawcy dotyczące zakończenia współpracy,

  • uwagi personalne co do zdolności merytorycznych pracowników,

  • zlecenia pracownikowi zadań poniżej jego kwalifikacji,

  • bezpodstawne wykluczenie pracownika z zespołu,

  • metody zarządzania – motywowania pracowników oparte na groźbach,

  • regularne stawienie oskarżeń co do uczciwości pracownika/pracowników,

  • używanie przemocy psychicznej,

  • zlecanie zbyt dużej ilości pracy,

  • oskarżenia o rzekome błędy czy też regularne przywłaszczanie sobie efektów czyjejś pracy,

  • karanie bez wysłuchania wyjaśnień,

  • publiczne krytykowanie – ośmieszanie czy też poniżanie.

 

Naturalnie opisane powyżej zachowania nie stanowią wyczerpującej listy zachowań które mogą stanowić przykład mobbingu.

 

Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego (II PK 88/08) ocena, czy nastąpiło nękanie i zastraszanie pracownika oraz czy działania te miały na celu, mogły doprowadzić lub doprowadziły do wskazanych wcześniej konsekwencji, czyli zaniżonej oceny jego przydatności zawodowej, poniżenia, ośmieszenia, izolacji bądź wyeliminowania z zespołu współpracowników – opierać się musi na obiektywnych kryteriach. Tworzy to pewnego rodzaju problem praktyczny, albowiem nie należy też zapominać, że cechą charakterystyczną mobbingu jest jego subiektywny charakter. Oznacza to, że u jednego pracownika postępowanie innej osoby tj. przełożonego lub kolegi z pracy uznane zostanie za naruszające dobre imię pracownika, a w perspektywie określonej powtarzalności oraz nasilenia – mobbing, podczas gdy drugi pracownik takie lub podobne zachowanie zakwalifikuje jako zupełnie normalne i nie będzie z tego tytułu czuł się skrzywdzony, poniżony itp. Z tego powodu w praktyce sądowej, w sprawach dotyczących mobbingu przyjmuje się, iż dane zachowanie powinno zostać uznane za mobbing nie tylko przez ofiarę ale również przez osoby niezaangażowane w daną sytuację, oceniające ją obiektywnie.

 

Granice pomiędzy działaniem „mobbingowym” a „niemobbingowym” często są płynne i trudne do uchwycenia. Dlatego patrząc na przedmiotową ogólność regulacji, osoby będące do niej sceptycznie nastawione mogą powiedzieć, iż wszelkie nieporozumienia pomiędzy pracownikiem, a pracodawcą lub pomiędzy pracownikami mogą oznaczać mobbing. Nie jest to jednak opinia uzasadniona. Z całą pewnością pracodawca jest uprawiony do wydawania poleceń pracownikom, nakładania kar porządkowych, wyznaczania celów oraz ich egzekwowania. Zdaniem Sądu Najwyższego wydanie poleceń pracownikom nie może być przejawem mobbingu o ile czynność wykonywane są w sposób nie naruszający godności drugiej osoby. Co więcej dyscyplinowanie pracownika, który nienależycie wykonuje swoje obowiązki, mimo że jest to niewątpliwie stresujące przeżycie dla pracownika, nie jest mobbingiem. Wydaje się, że mobbingiem nie będą także konflikty – „spięcia” – innych pracowników z „ofiarą” mobbingu, które sprowokowane będą na przykład nieprzestrzeganiem – także nieformalnych – zasad i organizacji pracy w danym zakładzie pracy.

 

Osobnym zjawiskiem wymagającym słowa komentarza jest zagadnienie „fałszywego mobbingu”. Praktyka pokazuje, iż zjawisko to jest szczególnie popularne w sytuacjach, w których pracodawca decyduje się zakończyć współpracę z danym pracownikiem. Rozżalony pracownik usiłuje wówczas zaszkodzić pracodawcy poprzez stawienie zarzutu dotyczącego stosowania mobbingu. Często w takiej sytuacji dochodzi do procesu sądowego, którego przedmiotem jest równolegle kwestia zasadności dokonanego wypowiedzenia bądź rozwiązania umowy o pracę oraz aspekt mobbingu.

 

Wobec odpowiedzialności za zjawisko mobbingu, ciążącej na pracodawcy, warto zastanowić się jakie czynności może podjąć pracodawca aby zapobiegać przejawom mobbingu w miejscu pracy. Wydaje się, iż właściwe działania informacyjne są niezbędne do osiągnięcia zamierzonego celu. Pracodawca może rozważyć także wprowadzenie odpowiednich zapisów w regulaminach wewnętrznych pracy, zakazujących stosowania mobbingu, oraz zapisów sankcjonujących takie postępowanie. Wydaje się również wskazane, aby wyznaczyć jedną osobę wśród pracowników odpowiedzialną za przyjmowanie skarg i wniosków związanych z tym zagadnieniem, oraz umożliwić dostęp do takiej osoby w sposób gwarantujący anonimowość.

 

Jeżeli chodzi natomiast o ofiarę mobbingu wydaje się, iż właściwym zachowaniem jest wyraźny oraz zauważany dla otoczenia sprzeciw wobec niepożądanego zachowania. Zawsze należy zawiadomić o takich przypadkach pracodawcę, bowiem z mocy prawa jest on zobowiązany do zwalczania mobbingu w miejscu pracy. Jeżeli problemem jest bezpośredni przełożony, należy zwrócić się do zarządu spółki lub innej osoby usytuowanej wyżej w hierarchii danej organizacji. W każdym przypadku pracownik powinien zapisywać wszystkie przypadki prześladowań wraz z datą i godziną – będzie to bowiem nieoceniony dowód w przypadku postępowania sądowego.

 

 

Źródło: http://hrstandard.pl/2012/07/03/prawdziwe-oblicze-mobbingu/

 
Sprawozdanie z konferencji „Rodzina fundamentem życia społecznego” PDF Drukuj Email
poniedziałek, 07 lipca 2014 08:15

Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie w Ełku jak co roku aktywnie włączyło się w organizację na terenie powiatu ełckiego XVI Warmińsko – Mazurskich Dni Rodziny. Dni Rodziny przebiegały w województwie pod hasłem „Rodzina fundamentem życia społecznego”. Zgodnie z głównym hasłem Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie w Ełku przygotowało w dniu 2.06.2014 r. konferencję, która odbyła się w sali konferencyjnej Urzędu Miasta. Uczestniczyły w niej osoby pracujące w różnych formach pomocy społecznej, przedstawiciele diecezji, władz i sądownictwa, przedstawiciele szkół, dyrektorzy placówek opiekuńczo – wychowawczych, rodziny zastępcze oraz młodzież ze szkół średnich.

Poniżej przedstawiamy szczegółowy program konferencji, wraz z omawianymi zagadnieniami i osobami prowadzącymi:

  • 12:00 – 12:10 – otwarcie konferencji – Krzysztof Piłat Starosta Ełcki

  • 12:10 – 12:20 – wprowadzenie - Iwona Nowakowska Dyrektor Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w Ełku

  • 12:20 – 12:30 – „Demografia w Powiecie Ełckim” – Piotr Gajewski Przewodniczący Rady Powiatu

  • 12:30 – 12:50 wykład „Wpływ życia rodzinnego na osobowość dziecka” – Iwona Nowakowska Dyrektor Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w Ełku

  • 12:50 – 13:05 wykład „Rodzina szkołą życia. Jak mądrze wychowywać dzieci” – Laura Litwin psycholog

  • 13:05 - 13:20 - wykład „Rodzina w świetle wyzwań i zagrożeń” - Iwona Nowakowska Dyrektor Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w Ełku

  • 13:20 – 13:35 – wykład „Kościół obrońcą wartości rodzinnych, narodowych i uniwersalnych” - ks. proboszcz Jarosław Dąbrowski

  • 13:35 – 13:50 – wykład „Z doświadczeń rodzinnego poradnictwa parafialnego” - ks. proboszcz Jarosław Dąbrowski

  • 13:50 – 14:15 - dyskusja i zamknięcie konferencji

Podczas konferencji poruszono m.in. problematykę rosnącej liczby rozwodów w Powiecie ełckim, a także zmniejszenia się liczby urodzeń dzieci. Rozwody stały się utrwalonym zjawiskiem rzeczywistości społecznej, które w znaczącym stopniu uznawane są za jedną z głównych przyczyn powstawania rodzin niepełnych. Omówiono konsekwencje coraz liczniejszych rozwodów, które mają wpływ na egzystencję rodziny oraz są przyczyną powstawania liberalnych postaw wobec wymaganych niegdyś trwałości małżeństwa i powodów jego rozwiązania. Za przyczyny rozkładu pożycia małżeńskiego niezmiennie wymienia się - niedochowanie wierności małżeńskiej, nadużywanie alkoholu, niezgodność charakterów.

Ponadto w zdrowym środowisku rodzinnym kształtują się wszelkie pożądane cechy psychofizyczne dziecka. Ważą się jego losy i rodzina ma wpływ, czy stanie się ono jednostką silną, odporną fizycznie i psychicznie czy też słabą, niedojrzałą emocjonalnie i społecznie. Rodzina stymuluje rozwój intelektualny dziecka i przygotowuje nowego członka do udziału w życiu społecznym, ale warunkiem tego jest miłość otoczenia, akceptacja ze strony rodziców i zwartość rodziny, które kształtują u dziecka poczucie bezpieczeństwa.

Psycholog Pani Laura Litwin wskazała, że bycie dobrym i mądrym rodzicem jest współcześnie trudniejsze niż kiedykolwiek. Rodzice przeciążają dzieci dodatkowymi zajęciami, by jak najwcześniej zdobyły różne umiejętności i nagrody. Dla znacznej części z nich dzieciństwo jest swoistym wyścigiem po sukces. Przyczyną tego stanu rzeczy jest fakt, że w społeczeństwie dominuje konsumpcjonizm i konkurencja. Dlatego rodzice uważają, że taka droga zwiększy szansę ich dziecka na sukces. Jednak rodzice mylą sukces z poczuciem bycia szczęśliwym.

Choć nie ma złotego środka na to, jak mądrze wychować dzieci, to jednak wiadomo, że potrzebują one rodziców, którzy są odpowiedzialnymi przewodnikami po świecie, chronią je i stanowią wzorzec dojrzałego postępowania. A podstawą tych wszystkich działań jest bliska więź rodziców z dzieckiem.

Na zakończenie konferencji jeden z wychowanków pieczy zastępczej dał pokaz swoich umiejętności wokalnych.

 
Sprawozdanie ze szkolenia „Daj mi szansę ...” PDF Drukuj Email
poniedziałek, 07 lipca 2014 08:11

W ramach tegorocznych XVI Warmińsko – Mazurskich Dni Rodziny Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie w Ełku wraz z Warmińsko – Mazurskim Ośrodkiem Adopcyjnym filia w Ełku przygotowało szkolenie dla rodzin zastępczych oraz kandydatów na rodziny zastępcze pt. „Daj mi szansę...”.

Podczas szkolenia koordynator Ośrodka Adopcyjnego przedstawił historię powstania Ośrodka na terenie powiatu ełckiego, jego rolę i zdania. Szkoląca wskazała, że działalność ośrodka opiera się na zasadzie współpracy ze środowiskiem lokalnym, w szczególności z jednostkami organizacyjnymi pomocy społecznej, sądami i ich organami pomocniczymi, zakładami opieki zdrowotnej, a także organizacjami społecznymi. Ośrodek prowadzi także działalność diagnostyczno - konsultacyjną, której celem jest pozyskiwanie, szkolenie i kwalifikowanie osób zgłaszających gotowość przysposobienia dziecka, przygotowuje kandydatów na osoby przysposabiające oraz prowadzi procedurę przysposobienia.

Na szkoleniu uświadomiono przybyłym rodzinom zastępczym jak ważna jest współpraca z Ośrodkiem i przygotowywanie dziecka do przysposobienia. Rodzina adopcyjna informowana jest o rodzicach biologicznych dziecka, ich zdrowiu, ewentualnych nałogach, czy innych obciążeniach, dlatego też tak ważna jest współpraca rodzica zastępczego z Ośrodkiem, który to posiada najwięcej informacji o dziecku i jego rodzinie. Ważnym zadaniem opiekunów zastępczych jest także odpowiednie przygotowanie podopiecznych do adopcji. To zadanie zaczyna się od rozumienia przez opiekuna swojej roli w życiu dziecka, powierzonego jego tymczasowej pieczy.

Niezbędne jest zatem by dziecko w chwili przyjścia do rodziny zastępczej poznało swoją sytuację rodzinną i osobistą na tyle, żeby wiedzieć, jakie są możliwe opcje jego rozwoju. Powinno wiedzieć, że jest to sytuacja przejściowa. Czasem możliwy jest powrót do rodziny biologicznej po zrealizowaniu przez rodziców programu naprawczego, a czasem nie. Pozostaje wówczas adopcja, jako najkorzystniejsza forma dalszej pomocy dziecku.

Czasem sami opiekunowie nie pozwalają dzieciom odejść bez poczucia winy, podkreślając, jak wiele dziecko dla nich znaczy i jak to nie wyobrażają sobie życia bez niego.

Pani Agnieszka Brzozowska wskazała, że współpraca z Ośrodkiem Adopcyjnym, Powiatowym Centrum Pomocy Rodzinie i Sądem Rodzinnym na rzecz pomocy dziecku poprzez adopcję jest ważnym zadaniem rodziny zastępczej. W większości wypadków układa się właściwie. Zwłaszcza wówczas, gdy opiekun przygotowuje dziecko do przysposobienia.

 
« pierwszapoprzednia12345678910następnaostatnia »

Strona 1 z 11